Lekker schrijven

Ik hou van schrijven….. Mijn gedachten uit mijn hoofd halen en op papier of tegenwoordig op de computer zetten.

Vroeger vond ik een opstel schrijven leuk, hoe meer je de vrije hand kreeg en je fantasie los mocht gaan hoe beter. Wanneer er een soort van vast scenario was dan drukte dat de pret een beetje. Saai en voorspelbaar hoort niet bij het schrijven. Tegenwoordige tijd en verledentijd gewoon in één zin omdat dat lekkerder bekte dan alles in de juiste tijd. Helaas leverde dat wat rode penstrepen van de leerkracht in je mooie opstel. Het ging toch over de essentie van het verhaal? Oh nee… taaltechnisch moest het voor het cijfer ook kloppen. We hadden leerkrachten die een dubbel cijfer gaven: 1 voor he verhaal en 1 voor de taal. Dat waren de toppers die de kinderen ruimte gaven om zich te ontwikkelen en niet de fantasie te beperken!

Mijn kinderen zijn met muziek bezig en schrijven zelf teksten voor hun liedjes. Ik moet een woordenboek erbij en soms rijmen dingen niet… maar dat is de dichterlijke vrijheid en de huidige straattaal…. Fissa, pattas, donnie, doekoe, djonko, osso, loesoe…. schiet mij maar lek. Ja het straattaal boek openen en dan weet ik het maar dat ik ook zo weer pfffffft uit mijn hoofd. Wanneer ik die woorden in een gesprek hoor moet ik op de context afgaan. Anders glimlach ik gewoon vriendelijk (en hopelijk met een goede timing… en hum en mompel op de goede momenten)
Ik had (ook) de ambitie om met mijn “zangtalent” wat te doen. Ik schreef oo zelf liedjes op zelfbedachte melodietjes. Omdat ik een broer had (en nog heb) die mij er mee pestte, verstopte ik mijn teksten in mijn boeken in de boekenkast. Het was allemaal Nederlandstalig. Mijn grootste hit in gedachten was over mijn geboortedorp Krommenie:
Krommenie, térèt
Krommenie, térèt
Het dorp, waar ik geboren ben
Waar ik al-le straten en de mensen ken
Krommenie, térèt
Krommenie, térèt

Hoe de andere coupletten gingen, geen idee meer. Maar dat is altijd in mojn hoofd blijven hangen. De meeste teksten vond ik een aantal jaar later weer terug wanneer ik dacht: goh zal ik dat boek weer eens gaan lezen en dan moest ik glimlachen om de “domme” teksten van een paar jaar ervoor. Alles is in de prullenbak beland. Behalve “Krommenie, térèt ” Die zit nog in mijn hoofd.
Later met de Titbits had ik in mijn hoofd een geweldige tekst! Maar ja zie die geweldige tekst maar over te brengen naar hoe je de muziek erbij wil terwijl je de muziek in je hoofd hoort maar je handen het op geen enkel instrument kunnen verwoorden. Het was een tekst over geroddel: dat goed nieuws snel verspreid werd, maar dat het slechte nieuws vaak iets sneller de wereld over gaat. Het zou een kort en bondig veelvuldig herhaalde tekst zijn:
“Good news travels fast, bad news even faster.
Ik had ook een soort van couplet, maar het refrein zou gewoon vet zijn met lekkere strakke gitaren er raspend onder. In mijn hoofd klinkt het geweldig. Daar laat ik het ook gewoon lekker zitten.

Bij mijn vorige schildklierperiode heb ik ergens op een computer een word document gemaakt: “Leven met misses Graves.” Geen idee waar dat gebleven is. Net toen ik een beetje op dreef was met het vastleggen van mijn verhalen (toen had ik de energie er blijkbaar weer voor) raakte mijn interesse er een beetje van af.
Nu ik weer midden in het schildklier gedoe zit en mijn hoofd gewoon af en toe explodeert van ideeën, verhalen van vroeger vanuit mijn beleving, idiote kronkels ben ik weer gaan schrijven, maar dan op fb op een apart aangemaakte pagina. Mijn Jolet Faber is voor de leuk en gekke berichten, foto’s enzo, mijn Jolet Maarhuis is mijn “podium” voor mijn hersenspinsels.
En dan heb ik mijn website nog die ik zo ambitieus aangemaakt heb.
Mijn plan was ooit: 3 dagen in groep 1 voor de klas en 2 dagen healings geven, kindercoaching, workshops. Maar ja…. dan krijg je de mogelijkheid om 5 dagen te doen wat je leuk vindt en je wordt er nog voor betaald ook: 5 dagen in groep 1 ipv 3… Tja…. dan is de keuze snel gemaakt. Nu coach ik de kinderen, help ouders met wat opvoedtips (indien het in de praat te pas komt) alles wat ik de afgelopen jaren geleerd heb komen een beetje samen in mijn leven. Alleen op een andere manier dan mijn hoofd bedacht had.
En ach….. in het weekend is er altijd wel ruimte voor een healing, huis energetisch reinigen, coaching. Wie weet wat ik nog allemaal ga doen later als ik groot ben. En het schrijven vind ik ook helemaal leuk.

Over het schrijven leuk vinden, supertof dat ik ook schrijfruimte krijg in het magazine van Klaske (Lumeria’s magazine) een meditatie, een ritueel, een overdenking. Heel tof en ze werkt met een supertoffe grafische vormgever die er dan helemaal een feestje van maakt.
Echt zo stom: ik schrijf een stukje, lees het na, ben er tevreden over: laat het lezen of het niet te ingewikkeld is (ik hou van Jip en Janneke taal, schrijven zoals ik praat) of te kort, te lang, of what ever. Dan wordt het opgeleukt met foto’s en een mooie achtergrond: dan kan ik het stukje zitten lezen alsof iemand anders dat geschreven heeft, niet dat het uit mijn schrijfkokertje komt. Suf hé! En ik heb echt geen Alzheimer (Elzenheimer zei mijn oma altijd) maar zo gaat dat proces in mijn bovenkamer.

In de klas vind ik het leuk om verhalen te vertellen of om een boek op te leuken. Het is ook nooit hetzelfde. Soms vind ik de tekst te ingewikkeld en verzin ik wat bij de plaatjes, lastig wanneer ze zeggen: ach juf, nog een keer! Hmm…. wat had ik hier ook alweer bij bedacht denk ik dan, terwijl het de eerste keer gewoon een heel leuk verhaal was geworden. Ik geef gewoon niet altijd een toegift….. Eén keer is leuk, twee keer niet meer.

Maar goed, een stukje schrijven over waarom ik schrijf is ook wel grappig bedenk ik me terwijl ik dit schrijf.
Ik schrijf vooral omdat ik mijn hoofd zo een beetje op orde hou.
En grappig om zelf later nog eens terug te lezen (oh my, zat ik toen in zo een fase… wow, écht? Tssss…..)

Duurzaam omgaan met materialen

Ik zit in de auto (ja ja ja ik ben ook een vervuiler) en denk na over wat er allemaal gaande is in de wereld. Duidelijk is wel dat het niet goed gaat met de wereld. We zijn niet goed bezig op deze planeet…. we putten de aarde uit, bedenken van alles, alles moet sneller, groter. Om je heen hoor je we moeten duurzaam, we moeten verduurzamen, we moeten zonnepanelen, we moeten groener… Kom we zetten een paar grote gebouwen neer waar we wetenschappers in stoppen die van alles duurzaam gaan onderzoeken daarna zetten we fabrieken neer die gaan “verduurzaamde producten” produceren. Nee ik weet het nog beter, laten we die in toekietoekistan zetten, anders gaat ons milieu er aan. We laten die vervuilde dieselboten de producten wel brengen als ze klaar zijn en anders doen we het in een giga mega kerosine verslindend vliegtuig.
Wat? Gewoon hier houden? Nee joh ben je gek, veel te duur……

Ik zit in de auto op weg naar de groenteman aan de andere kant van Hoorn, dat ligt op route van die ene winkel waar ik voor plakband kom en met een volle kar ‘oh wat leuk, kan ik wel gebruiken” naar huis ga. Ik ben druk aan de knutsel frutsel voor de klas met tinnen pepermuntblikjes om deze voor in de kring te gebruiken. Er zijn een paar kleuters die tijdens het opruimen zomaar de net “mooi gemaakte” huishoek weer inlopen en gaan spelen, of die een prachtig bouwwerkje van een ander gaan verherbouwen voordat we een opsteker hebben gegeven, of ze staan ineens in de gang voor het kantoortje, spelen in de bouwhoek terwijl de rest van de klas netjes de spulletjes in de bakken en kasten zetten om de klas weer mooi te maken zodat we later weer fijn kunnen spelen. Terwijl ik naar groenteman rij zie ik dat ik de ramen van mijn auto niet zo heel netjes gewassen heb (ze waren heel vies door die anti-fog spray uit te wrijven aan de binnenkant, nu heb ik van die leuke ijspegel uitsteeksels als de zon er op schijnt) hmmm straks maar even met een prop kranten uitwrijven als ik er aan denk. Ik zit aan kranten te denken en kom dan op het volgende: Oh ja, ik ben vergeten wat krantjes mee te nemen voor in de bak van ons schoolkonijn (Arme Elif is gecastreerd). Mijn hoofd kronkelt heel gek….. ik denk aan kranten, autoraam poetsen, konijn heeft kranten nodig, maar onderweg zie ik oude kranten langs de weg en bedenk dan ook: Goh wat deden opa en oma altijd met de oude kranten? Nee ze hadden niet zo extreem veel blaadjes als nu, wel de Typhoon hun vaste krantje, de Krommeniër, dan ook nog een Zaans weekblad. De gelezen kranten kwamen op een stapeltje……. Dan konden ze gepakt worden wanneer ze nodig waren. Oh ja voor de pelpinda’s… krant op schoot en doppen maar, aardappels schillen of boontjes afhalen, krantje op schoot, dicht en klaar. Oma maakte met ons wel vaker een hoedje van papier of we maakten een poppetjes slinger, dan moest je heel goed opletten waar je wel of niet knipte. Oma zette bij feestelijke gelegenheden (nacht voor mijn verjaardag) papilotten met grote repen krant, slapen kon ik niet door het geritsel van de krant en die opgerolde stukken papier strak in je haren deden pijn au au ik voel dat nog! Wanneer de vriezer moest ontdooien werden alle ingevroren boontjes en andere groentes in de krant gerold om bevroren te blijven. Met de krant kon je ook vliegen meppen (of elkaar) Natte schoenen na de regen? Dikke prop krant in je schoen proppen. Na de voetbalwedstrijd ook: kicksen uit krantje erin zodat de vorm behouden bleef. De krant werd eigenlijk nadat hij gelezen werd heel goed herbruikt.
Wij doen tegenwoordig niet zo heel veel met de kranten, ik spaar papier en karton wel heel braaf op voor de oud papierwagen die elke 14 dagen langskomt…..
Hoewel ik doe niet veel met kranten….ik ben dol op papier maché!! Elk jaar zit ik wel een keer met de kinderen lekker lege wasflessen met lijm en krant te beplakken (of gekleurd papier, dat werkt soms wat sneller…. bij sommigen is het een eindeloos project…..) We hebben ook een keer een modeshow gehouden met de kleuters, iedereen had een “krantenjurk” die ze mochten versieren met van alles en nog wat. Hmmm voor het thema piraten kunnen we daar wel een gescheurd hemd mee maken!! Nou….. hergebruiken?? Zal ik eerst eens langs school rijden? Ik weet dat ik vorige week nog tussen het gekleurde papier stukken knutselrubber heb gevonden. Hoef ik geen vilt te kopen bij die wit/blauwe winkel,
Eens kijken of ik daar weg kan blijven en met wat ik op school heb kan verduurzamen.
Maar eerst groente en fruit kopen, ik vraag om een kartonnen doos voor de boodschappen (ik heb oude kranten thuis, maar geen doos meer om het in te stoppen). en rij met mijn vitamines naar school, ik heb de sleutel van het hek, dus joepie, ik ga op zoek naar het knutselrubber en oh ja Remo had na het kamer opruimen een tasje met frutsels die hij weg wilde doen. Ik had er toen een blik in geworpen en dacht: daar ga ik een andere tijd even goed naar kijken. Ehm waar is dat plastic tasje ook alweer….. Oh ja keukenkastje!! De tas met frutsels van Remo maakt me blij: konijnen gummetjes, ik vind nog wat voor de piraat. Chantal moet maar flink pepermuntjes gaan eten want ik heb inmiddels al meer ideeën dan blikjes. Nog was vierkante kralen meenemen en in het magazijn vind ik die lange gekleurde veters waar ze aan kunnen rijgen. Dit gaat helemaal goedkomen!! Ik kom blij thuis met mijn spulletjes!
Thuis heb ik dozen vol met knutselmateriaal met lintjes en glitters en mooie plakrandjes die ik door de jaren heen verzameld heb, die komen ook van pas. Eindelijk een bestemming voor!! Trots op mezelf dat ik er voor gekozen heb om eerst te kijken wat er allemaal is in plaats van onnodig shoppen. Ach met eten doe ik dat eigenlijk ook: restjes worden een heerlijke roerbakmix of kunnen in een soepje of ik bedenk er wel wat mee!!
Laten we allemaal eens wat creatiever worden op allerlei gebieden! Eerst: wat heb ik nog? Kan ik er nog wat mee? Kan ik er iemand blij mee maken? Moet het écht vervangen worden? Ik denk dat ik een briefje in mijn: eindejaarpot met briefjes stop: “15 oktober: bewust geworden van de kracht en het plezier van hergebruik materialen.”