Lekker schrijven

Ik hou van schrijven….. Mijn gedachten uit mijn hoofd halen en op papier of tegenwoordig op de computer zetten.

Vroeger vond ik een opstel schrijven leuk, hoe meer je de vrije hand kreeg en je fantasie los mocht gaan hoe beter. Wanneer er een soort van vast scenario was dan drukte dat de pret een beetje. Saai en voorspelbaar hoort niet bij het schrijven. Tegenwoordige tijd en verledentijd gewoon in één zin omdat dat lekkerder bekte dan alles in de juiste tijd. Helaas leverde dat wat rode penstrepen van de leerkracht in je mooie opstel. Het ging toch over de essentie van het verhaal? Oh nee… taaltechnisch moest het voor het cijfer ook kloppen. We hadden leerkrachten die een dubbel cijfer gaven: 1 voor he verhaal en 1 voor de taal. Dat waren de toppers die de kinderen ruimte gaven om zich te ontwikkelen en niet de fantasie te beperken!

Mijn kinderen zijn met muziek bezig en schrijven zelf teksten voor hun liedjes. Ik moet een woordenboek erbij en soms rijmen dingen niet… maar dat is de dichterlijke vrijheid en de huidige straattaal…. Fissa, pattas, donnie, doekoe, djonko, osso, loesoe…. schiet mij maar lek. Ja het straattaal boek openen en dan weet ik het maar dat ik ook zo weer pfffffft uit mijn hoofd. Wanneer ik die woorden in een gesprek hoor moet ik op de context afgaan. Anders glimlach ik gewoon vriendelijk (en hopelijk met een goede timing… en hum en mompel op de goede momenten)
Ik had (ook) de ambitie om met mijn “zangtalent” wat te doen. Ik schreef oo zelf liedjes op zelfbedachte melodietjes. Omdat ik een broer had (en nog heb) die mij er mee pestte, verstopte ik mijn teksten in mijn boeken in de boekenkast. Het was allemaal Nederlandstalig. Mijn grootste hit in gedachten was over mijn geboortedorp Krommenie:
Krommenie, térèt
Krommenie, térèt
Het dorp, waar ik geboren ben
Waar ik al-le straten en de mensen ken
Krommenie, térèt
Krommenie, térèt

Hoe de andere coupletten gingen, geen idee meer. Maar dat is altijd in mojn hoofd blijven hangen. De meeste teksten vond ik een aantal jaar later weer terug wanneer ik dacht: goh zal ik dat boek weer eens gaan lezen en dan moest ik glimlachen om de “domme” teksten van een paar jaar ervoor. Alles is in de prullenbak beland. Behalve “Krommenie, térèt ” Die zit nog in mijn hoofd.
Later met de Titbits had ik in mijn hoofd een geweldige tekst! Maar ja zie die geweldige tekst maar over te brengen naar hoe je de muziek erbij wil terwijl je de muziek in je hoofd hoort maar je handen het op geen enkel instrument kunnen verwoorden. Het was een tekst over geroddel: dat goed nieuws snel verspreid werd, maar dat het slechte nieuws vaak iets sneller de wereld over gaat. Het zou een kort en bondig veelvuldig herhaalde tekst zijn:
“Good news travels fast, bad news even faster.
Ik had ook een soort van couplet, maar het refrein zou gewoon vet zijn met lekkere strakke gitaren er raspend onder. In mijn hoofd klinkt het geweldig. Daar laat ik het ook gewoon lekker zitten.

Bij mijn vorige schildklierperiode heb ik ergens op een computer een word document gemaakt: “Leven met misses Graves.” Geen idee waar dat gebleven is. Net toen ik een beetje op dreef was met het vastleggen van mijn verhalen (toen had ik de energie er blijkbaar weer voor) raakte mijn interesse er een beetje van af.
Nu ik weer midden in het schildklier gedoe zit en mijn hoofd gewoon af en toe explodeert van ideeën, verhalen van vroeger vanuit mijn beleving, idiote kronkels ben ik weer gaan schrijven, maar dan op fb op een apart aangemaakte pagina. Mijn Jolet Faber is voor de leuk en gekke berichten, foto’s enzo, mijn Jolet Maarhuis is mijn “podium” voor mijn hersenspinsels.
En dan heb ik mijn website nog die ik zo ambitieus aangemaakt heb.
Mijn plan was ooit: 3 dagen in groep 1 voor de klas en 2 dagen healings geven, kindercoaching, workshops. Maar ja…. dan krijg je de mogelijkheid om 5 dagen te doen wat je leuk vindt en je wordt er nog voor betaald ook: 5 dagen in groep 1 ipv 3… Tja…. dan is de keuze snel gemaakt. Nu coach ik de kinderen, help ouders met wat opvoedtips (indien het in de praat te pas komt) alles wat ik de afgelopen jaren geleerd heb komen een beetje samen in mijn leven. Alleen op een andere manier dan mijn hoofd bedacht had.
En ach….. in het weekend is er altijd wel ruimte voor een healing, huis energetisch reinigen, coaching. Wie weet wat ik nog allemaal ga doen later als ik groot ben. En het schrijven vind ik ook helemaal leuk.

Over het schrijven leuk vinden, supertof dat ik ook schrijfruimte krijg in het magazine van Klaske (Lumeria’s magazine) een meditatie, een ritueel, een overdenking. Heel tof en ze werkt met een supertoffe grafische vormgever die er dan helemaal een feestje van maakt.
Echt zo stom: ik schrijf een stukje, lees het na, ben er tevreden over: laat het lezen of het niet te ingewikkeld is (ik hou van Jip en Janneke taal, schrijven zoals ik praat) of te kort, te lang, of what ever. Dan wordt het opgeleukt met foto’s en een mooie achtergrond: dan kan ik het stukje zitten lezen alsof iemand anders dat geschreven heeft, niet dat het uit mijn schrijfkokertje komt. Suf hé! En ik heb echt geen Alzheimer (Elzenheimer zei mijn oma altijd) maar zo gaat dat proces in mijn bovenkamer.

In de klas vind ik het leuk om verhalen te vertellen of om een boek op te leuken. Het is ook nooit hetzelfde. Soms vind ik de tekst te ingewikkeld en verzin ik wat bij de plaatjes, lastig wanneer ze zeggen: ach juf, nog een keer! Hmm…. wat had ik hier ook alweer bij bedacht denk ik dan, terwijl het de eerste keer gewoon een heel leuk verhaal was geworden. Ik geef gewoon niet altijd een toegift….. Eén keer is leuk, twee keer niet meer.

Maar goed, een stukje schrijven over waarom ik schrijf is ook wel grappig bedenk ik me terwijl ik dit schrijf.
Ik schrijf vooral omdat ik mijn hoofd zo een beetje op orde hou.
En grappig om zelf later nog eens terug te lezen (oh my, zat ik toen in zo een fase… wow, écht? Tssss…..)

Eén antwoord op “Lekker schrijven”

Reacties zijn gesloten.